ไม่ได้ตั้งใจไปตามหาพะยูนฝูงสุดท้าย หรือค้นหาอัญมณีแห่งท้องทะเลตรังอย่างถ้ำมรกตอันโด่งดัง แค่อยากจะแวะพักผ่อนที่ตรังซักหนึ่งคืนระหว่างเดินทางจากหาดใหญ่กลับภูเก็ตน่ะค่ะ เที่ยวนี้สาระอาจจะมีไม่มาก เน้นผ่อนคลายสบายๆละกันนะคะ

พอคิดๆว่าจะแวะพักที่ตรังแล้ว คำถามต่อไปก็คือ แล้วจะไปพักที่ไหนดีล่ะ ถ้าพักในเมืองตรังเห็นทีจะหนีไม่พ้นกิจกรรมการกินและกิน แหะ แหะ ต้องยอมรับค่ะว่า ในเมืองตรังมีอาหารการกินหลากหลาย ที่สำคัญอร่อยด้วย แต่เที่ยวนี้เวลามีน้อยเลยขอผ่านตัวเลือกนี้ไปก่อนค่ะ การสรรหาของอร่อยๆทานนั้นจะให้ดีต้องมีเวลาสักนิดหนึ่ง หากเร่งรีบเกินไปอาจจะทำให้เสียรสชาดได้นะคะ 



ตัดตัวเมืองตรังออกไปละ คราวนี้ระหว่างพักแถวหาดบนชายฝั่งกับไปพักบนเกาะล่ะ จะเลือกแบบไหนดี ช่วงนี้ฝนซาไปบ้างแล้ว ฟ้าก็มีใสมาให้เห็นเป็นบางคราว งั้นก็ไปพักบนเกาะสิจะช้าอยู่ใย แต่กระนั้นก็ต้องเป็นเกาะที่ไม่ใช้เวลาเดินทางมากเกินไป อยู่ใกล้ฝั่งมากเท่าไหร่ยิ่งดี เพราะเวลามีแค่คืนเดียว ข้อจำกัดเยอะจริงๆ  งั้นก็คงจะมีแต่เกาะลิบง...

วันนี้ขออาสาพาชาวสยาม อันดามัน ไปย้อนรอยเส้นทางแห่งภูมิปัญญาที่ พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่ภูเก็ต กันค่ะ



พิพิธภัณฑ์เหมืองแร่ภูเก็ต ตั้งอยู่ในบริเวณเหมืองแร่เก่า บนถนนสายกะทู้-เกาะแก้วค่ะ ถนนสายนี้เป็นถนนสายเล็กๆที่เชื่อมระหว่างบ้านเกาะแก้ว (อำเภอเมือง) กับอำเภอกะทู้ ถ้าตั้งต้นจากเกาะแก้ว (ถนนเทพกษัตรี)​ให้เลี้ยวเข้าทางโรงเรียนบริติชอินเตอร์เนชั่นแนลนะคะ ตรงเข้าไปเรื่อยๆ แถวนี้ซุ้มต้นไม้สวยดีค่ะ ผ่านโรงเรียนไปไม่กี่นาทีก็จะเห็นทางเข้าพิพิธภัณฑ์อยู่ทางซ้ายมือ  ถ้ามาจากอำเภอกะทู้ ก็เลี้ยวเข้าถนนที่อยู่ติดกับสนามกอล์ฟล็อกปาล์มค่ะ ทางนี้จะขี้นเนินลงเนินและมีโค้งเยอะหน่อย ถ้าเทียบระยะทางแล้วน่าจะไกลกว่าตั้งต้นจากทางเกาะแก้วนะคะ



เกริ่นเรื่องการเดินทางไปแล้ว ก่อนเข้าไปชมพิพิธภัณฑ์ขออนุญาตย้อนอดีตเมืองภูเก็ตให้ฟังกันนิดนึงนะคะ ทุกวันนี้ผู้คนมาเยือนเกาะภูเก็ตเพราะมีหาดทรายสวยๆ น้ำทะเลใสๆ แต่ถ้าย้อนไปในยุคที่การท่องเที่ยวยังไม่เฟื่องฟูเหมือนตอนนี้ สิ่งที่ดึงดูดผู้คนจากทั้งในประเทศ...

ช่วงปลายเดืิอนธันวาคมที่ผ่านมา อยู่ดีๆชื่อ “เหลาเหลียง” ก็แว๊บกลับเข้ามาในสมอง หลังจากที่เคยวนเวียนๆอยู่นานพอสมควร คราวนี้ไม่ปล่อยให้แว๊บมาแล้วแว๊บผ่านไปเหมือนเคย เลยได้ไปนอนเล่นพักผ่อนเงียบๆที่ เหลาเหลียง อยู่สองคืนสามวันหลังปีใหม่ เกาะเหลาเหลียงมีสองเกาะค่ะ เหลาเหลียงพี่ กับเหลาเหลียงน้อง ที่พักของนักท่องเที่ยวจะอยู่บนเกาะเหลาเหลียงน้องค่ะ ที่นี่อยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเพตรา การเดินทางถ้าตั้งหลักที่อำเภอเมืองตรัง ก็จะต้องนั่งรถมาที่ท่าเรือหาดยาวก่อน ใช้เวลาประมาณ 30 นาที จากท่าเรือหาดยาวมีเรือโดยสารขนาดใหญ่ของบริษัท Tiger Line (www.tigerlinetravel.com) ออกเวลา 13.00 น. ทุกวัน เรือโดยสารใช้เวลาประมาณ 40-45 นาทีจากท่าเรือหาดยาวถึงเกาะเหลาเหลียงค่ะ  ที่เกาะเหลาเหลียงน้องไม่มีท่าเรือนะคะ เขาใช้เรือหางยาวมารับผู้โดยสารจากเรือลำใหญ่เพื่อพาเข้าไปที่เกาะอีกทีค่ะ บนเกาะเหลาเหลียงน้อง...

รถไฟสายใต้ขบวนรถเร็ว 167 กรุงเทพฯ-กันตัง เป็นรถไฟขบวนเดียวที่มีจุดหมายปลายทางอยู่ที่อาคารไม้ทรงปั้นหยาสีเหลืองมัสตาร์ด อายุเกือบร้อยปีหลังนี้ ที่นี่ “สถานีกันตัง” ค่ะ สำหรับเพื่อนๆที่ไม่คุ้นหูกับชื่อนี้ “กันตัง” เป็นอำเภอหนึ่งในจังหวัดตรังค่ะ ตามคำบอกเล่าของใครต่อใคร เคยทราบแค่ว่ากันตังมีท่าเรือเก่าแก่ และเป็นศูนย์กลางการขนส่งทางเรือที่สำคัญของภาคใต้ฝั่งทะเลอันดามัน แต่พอมานั่งอ่านข้อมูลลึกลงไปกว่านั้นอีกหน่อย ก็ได้ทราบอีกว่า สวนยางพาราสวนแรกในประเทศไทยก็อยู่ที่นี่ และยังมีสถานีรถไฟอายุเกือบร้อยปี ที่ในอดีตมีรางรถไฟเชื่อมต่อไปถึงท่าเรือเพื่อการขนส่งสินค้าอีกด้วย อ่านไปอ่านมากันตังดูจะไม่ธรรมดาซะแล้ว ถ้าไม่แวะไปเที่ยวชมก็คงจะน่าเสียดาย การเดินทางจากตัวเมืองตรัง ไปอำเภอกันตัง ใช้เวลาแค่ประมาณสิบห้านาทีเท่านั้นเอง ถนนหนทางกว้างขวางขับรถง่ายสะดวกสบายมากค่ะ ในตัวอำเภอมีป้ายบอกทางต่างๆชัดเจน สถานีรถไฟก็หาไม่ยาก ขับตามป้ายไปประเดี๋ยวก็เจอค่ะ สีของตัวอาคารโดดเด่น มองเห็นแต่ไกลเลยเชียว ยังไงก็ไม่หลงค่ะ ...

นานจนเกือบลืมไปแล้วว่า หาดไม้ขาว เคยเป็นที่รู้จักว่ามักจะมีเต่าทะเลมาวางไข่ในฤดูกาลของมัน จนเมื่ออาทิตย์ก่อนแวะเข้าไปที่หาดไม้ขาวตอนเย็นๆ บรรยากาศเหมือนหาดในยาง แต่คนน้อยกว่า ได้เก็บภาพกลับมาสองสามภาพ แล้วมานั่งนึกถึงประโยคคุ้นหู "ขอหาดไม้ขาว ให้เต่ามะเฟือง" ลองค้นข้อมูลดูเล่นๆ เลยได้เจอข่าวดีว่า เมื่อต้นปีที่ผ่านมา มีเต่ามะเฟืองกลับมาวางไข่ที่หาดไม้ขาวอีกครั้ง หลังจากที่หายไปนานหลายปี เป็นข่าวดีที่น่าตื่นเต้นจริงๆค่ะ ตอนเด็กๆเวลาได้ยินใครๆพูดว่า "ไปเดินเต่า" มันชวนให้น่าอิจฉาทุกครั้ง นึกถึงบรรยากาศของแค้มป์ริมหาด กับการเฝ้าคอยดูเต่าทะเลตัวโตๆขึ้นมาวางไข่ แม้จนถึงวันนี้ก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้สัมผัส อยากจะขอให้เต่ามะเฟืองตัวแรกที่กลับมาวางไข่ที่หาดไม้ขาว เมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา เป็นแรงผลักดันให้ทุกฝ่ายร่วมมือกัน ทำให้เต่ามะเฟืองกลับมาวางไข่ที่หาดไม้ขาวในปีต่อๆไปทุกๆปีค่ะ ขอเป็นกำลังใจให้หน่วยงานทุกหน่วยงานที่ดูแลเรื่องนี้ รวมถึงชาวบ้าน บ้านไม้ขาวที่ช่วยกันดูแลหาดไม้ขาวด้วยค่ะ ...

ตั้งแต่ได้เห็นรูปชุด Koh Rok (Return) ของพี่ 29feb ในสยามอันดามันครั้งแรกเมื่อเกือบๆสามปีที่แล้ว ความใสของน้ำทะเล กับบรรยากาศเงียบสงบ ยั่วยวนให้พวกเราวางแผนจะไปเที่ยวเกาะรอกกันหลายครั้งหลายครา แล้วก็มาสมใจเมื่อปลายเดือนกุมภาฯที่ผ่านมานี่เองค่ะ เกาะรอกอยู่ในความดูแลของอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะลันตาค่ะ เที่ยวนี้เราเลยเลือกเดินทางผ่านเกาะลันตา โดยขับรถออกจากภูเก็ตตรงเข้าเมืองกระบี่ พักเอาแรงนิดหน่อย แล้วออกจากกระบี่แต่เช้ามืด ไปลงแพขนานยนต์เที่ยวหกโมงเช้าที่ท่าเรือบ้านหัวหิน เพื่อไปเกาะลันตาใหญ่ค่ะ แสงเช้าตอนหกโมงกว่าๆสะท้อนกับผิวน้ำตอนที่เรือขนานยนต์ค่อยๆเคลื่อนตัว มันสวยจนทำให้ลืมง่วงไปเลย [ถ้าเพื่อนๆตั้งต้นที่กระบี่ ก็สามารถเดินทางไปเกาะลันตาใหญ่ทางเรือได้นะคะ จะมีเรือออกจากตัวเมืองกระบี่ ตรงไปท่าศาลาด่านที่เกาะลันตาใหญ่เลย ลองดูข้อมูลได้จาก blog Koh Lanta Yai - Krabi (เกาะลันตาใหญ่ - กระบี่) ค่ะ] ประมาณเจ็ดโมงกว่าๆ...

ใครจะไปคิดว่าบนเกาะเล็กๆที่มีเนื้อที่แค่ประมาณ 46 ตารางกิโลเมตร จะมีความเขียวสดใสที่เกิดจากทุ่งนาผืนเล็กผืนน้อยกระจายกันอยู่ในหลายๆจุด บางที่ฝั่งหนึ่งของถนนเป็นทุ่งนาในขณะที่อีกฝั่งหนึ่งเป็นป่าโกงกาง แถมยังมีควายนอนเล่นอยู่ใกล้ๆชายหาดคอยเหลือบมองคนแปลกหน้าเป็นระยะๆ ภาพแบบนี้หาดูได้ที่นี่ค่ะ “เกาะยาวน้อย” จังหวัดพังงา เกาะยาวน้อยวันนี้เทียบกับเมื่อประมาณสิบปีก่อนที่เคยเห็น ก็มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นบ้างเป็นธรรมดาค่ะ ถนนลูกรังกลายเป็นคอนกรีต ร้านสะดวกซื้อเริ่มปรากฏตัว ริมหาดมีรีสอร์ทระดับหลายดาวผุดขึ้นบ้าง แต่บังกะโลเดิมๆที่เคยเห็นหลายแห่งก็ยังคงมีอยู่ ทริปนี้เราเลือกพักที่บังกะโลฝั่งตะวันออกของเกาะค่ะ...

                                            เขียนกลอน..... บทที่หนึ่ง                            เขียนถึง.....คนอยู่ำไกล                            เขียนไป.....ร้องไห้ไป                            เขียนไว้.....ใจอาวรณ์                            เขียนกลอน..... บทที่สอง                            เขียนถึง.....ตอนที่จากลา                            เขียนไป.....ทั้งน้ำตา                            เขียนไว้.....ว่าไม่ห่างใจ                            เขียนกลอน..... บทที่สาม                            เขียนถึง.....ยามใจอ่อนไหว                            เขียนไป.....อย่าท้อใจ                            เขียนไว้.....ให้จดจำ                            เขียนกลอน..... บทที่สี่                            เขียนถึง.....ที่เคยมีฉัน                            เขียนไป.....ว่าสักวัน                            เขียนไว้.....ฉันจะกลับไป ...................................................................................................                            ลาก่อน นิวยอร์ค.....ที่ฉันเคยมี...

สวัสดีค่ะทุกท่าน แวะมาแจ้งข่าวประเพณีถือศีลกินผัก (กินเจ) ประจำปี 2552 ค่ะ
ปีนี้ประเพณีกินผักตรงกับวันที่ 18 ถึง 26 ตุลาคมนะคะ

ทุกศาลเจ้าในจังหวัดภูเก็ตจะเริ่มมีพิธีขึ้นเสาโกเต้งกันตั้งแต่คืนวันที่ 17 ตุลาฯ ค่ะ
ส่วนพิธีแห่พระรอบเมืองจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 22 ตุลาฯ ไปจนถึงวันสุดท้ายคือวันที่ 26 ตุลาฯ
สำหรับวันสุดท้ายในตอนกลางคืนจะมีพิธีส่งพระที่บริเวณปลายแหลมสะพานหินค่ะ

แวะมาบอกข่าวคร่าวๆไว้ก่อนนะคะ และก็ขอถือโอกาสนี้เชิญชวนให้ทุกท่านมาเที่ยวชมประเพณีกินผักด้วย ขอบคุณค่ะ

สมัยที่ยังเด็กรถทัวร์สาย ภูเก็ต-กรุงเทพฯ จะวิ่งมาทางตะกั่วป่า เพื่อผ่านระนองไปเข้าชุมพร ชื่อเมืองตะกั่วป่าจึงเป็นที่คุ้นเคยมานานค่ะ นอกจากเป็นจุดพักรถและพักทานข้าวของผู้โดยสารรถทัวร์แล้ว ขนมต้าวส้อของฝากจากตะกั่วป่าก็เป็นที่นิยมชมชอบของคนที่ได้ชิมค่ะ หลังจากที่รถทัวร์เปลี่ยนเส้นทางชื่อเมืองตะกั่วป่าก็ไม่ได้ผ่านเข้าหูบ่อยๆเหมือนเคยจนเกือบลืม แต่ไม่นานมานี้เริ่มได้ยินเรื่องราวของเมืองนี้อีกครั้งผ่านรูปถ่ายและการบอกเล่าของเพื่อนๆที่ไปเยี่ยมเยือน จนวันนี้พอมีโอกาสเลยขอแวะไปเที่ยวชมให้เห็นกับตา และเก็บภาพมาฝากชาวสยามอันดามันกันด้วยค่ะ คนท้องถิ่นรวมทั้งคนภูเก็ตเรียกเมืองตะกั่วป่า สั้นๆว่า กั่วป่า ค่ะ ในอดีตที่นี่เป็นอีกเมืองหนึ่งที่เป็นแหล่งแร่ดีบุก เหมือนที่ ตะกั่วทุ่ง และ เมืองถลาง (ภูเก็ต) ด้วยความที่การทำเหมืองแร่เจริญรุ่งเรืองมากในอดีต เมืองตะกั่วป่า จึงมีฐานะเป็น จังหวัดตะกั่วป่า ขึ้นกับมณฑลภูเก็ต และด้วยความเจริญนี้เองที่ทำให้มีชาวจีนเข้ามา ทำเหมืองแร่กันเยอะจนเกิดเป็นชุมชนขึ้น พร้อมกับทิ้งร่องรอยอารยธรรมไว้ในรูปแบบอาคารแบบชิโนโปรตุกีสค่ะ...