บ้านสามช่องใต้ พังงา (Baan Samchong Tai : Phang-nga)
ได้ยินชื่อหมู่บ้านนี้อยู่เนืองๆจากเพื่อนๆน้องๆที่ชอบถ่ายรูป ชื่อเสียงที่มีไม่แพ้ภาพและบรรยากาศสวยๆของที่นี่
ก็คือความเป็นมิตรของคนในหมู่บ้านที่ทำให้คนที่เคยไปสัมผัสต้องเอ่ยถึง ทุกอย่างในที่นี้รวมกันทำให้เกิดทริปนี้ขึ้นมาค่ะ
กะระยะคร่าวๆจากตัวเมืองภูเก็ตไปบ้านสามช่องใต้อยู่ที่ราวๆ 70 กว่ากิโลเมตร ถ้าเดินทางจากภูเก็ตไปกระบี่หรือสุราษฏร์
จะต้องผ่านตำบลกะไหล ที่เป็นที่ตั้งของบ้านสามช่องใต้ค่ะ ทางแยกเข้าบ้านสามช่องจะอยู่ทางขวามือถ้ามาจากภูเก็ต
มีป้ายบอกทางชัดเจน แต่หลังจากที่เลี้ยวจากถนนใหญ่เข้าถนนของหมู่บ้านแล้ว ต้องสังเกตุป้ายทางซ้ายมือที่ชี้ไป
ร้านอาหารแพชาวประมงค่ะ แหะ แหะ จากประสบการณ์ที่ไปหลงมาแล้วพบว่า ถ้าไม่เลี้ยวซ้ายสุดทางจะไปเจอ
บ้านสามช่องเหนือและร้านอาหารสามช่องซีฟู้ด โชคดีที่มีการไปสำรวจทางกันก่อนล่วงหน้าหนึ่งวันเลยทำให้รู้ว่า
ต้องเลี้ยวซ้ายจากถนนหลักของหมู่บ้านอีกทีแล้ววิ่งไปเรื่อยๆตามทางลูกรังจนสุดทางที่บ้านสามช่องใต้ค่ะ
เช้าวันอาทิตย์สมาชิกร่วมทริปทั้งหมดสามคนตะเกียกตะกายออกจากบ้านกันตั้งแต่ตอนตีสี่ ตั้งใจจะไปให้ถึงก่อน
พระอาทิตย์ขึ้นค่ะ ปรากฏว่าไปถึงเร็วเกินคาด ตีห้าสิบห้านาทีเราก็ไปยืนหมุนตัวกันอยู่ บนสะพานในหมู่บ้าน
ท่ามกลางความมืดมิด และอากาศเย็นๆพอประมาณ มองหน้ากันแล้วลงความเห็นว่า ถ้ามีเสื่อกะหมอนมาด้วยคงจะดี
จะได้นอนต่อบนสะพานนี่เลย ฮ่าๆๆ
ยืนมองบรรยากาศรอบตัวพร้อมกล้องและอุปกรณ์ พักใหญ่ๆเริ่มเห็นแสงรำไร แต่ฟ้าปิดสนิท
บ้านของชาวบ้านเริ่มมีแสงไฟลอดออกมาบ้าง กิจวัตรประจำวันของคนในหมู่บ้านเริ่มขึ้นอีกวัน
เสียงพูดคุยหัวเราะดังแทรกความเงียบมาเป็นระยะๆ ปะปนมากับรอยยิ้มของคนที่เดินสวนทาง
เสียงทักทายจากน้องสาวคนนึงบนรถมอเตอร์ไซค์ที่วิ่งมาบนทางปูนแคบๆริมน้ำทำให้ต้องหัวเราะตอบ
“โอ้โห….ตื่นแต่เช้าเลยนะคะพี่” อากาศกำลังสบายเดินเล่นถ่ายรูปไปเรื่อยๆบนทางปูนรอบๆหมู่บ้าน
ผ่านร้านกาแฟเล็กๆที่ชุมนุมยามเช้าก็แวะทักทายกันตามระเบียบ พี่ๆในร้านกาแฟให้กำลังใจกันใหญ่ว่า
วันนี้ฟ้าปิดไม่เห็นแสงสวยๆตอนพระอาทิตย์ขึ้น หมดฝนแล้วต้องมาใหม่ แถมยืนยันว่าถ้าฟ้าไม่ปิด
รับรองสวยจริงๆไม่อิงนิยาย (อิอิ อันหลังนี่เติมเอง)
จากตรงสะพานริมน้ำของหมู่บ้านมองไปไกลๆ เห็นภูเขาทางฝั่งจังหวัดกระบี่ กับเขาพิงกันจังหวัดพังงาด้วย
แหะ แหะ แต่อย่าถามว่าเขาไหนเป็นเขาไหน เพราะเห็นอยู่หลายเขาเหลือเกิน คุณลุงเจ้าถิ่นพยายามชี้ให้ดูว่า
นั่นๆอันนั้นน่ะเขาพิงกัน แต่มันก็อยู่ติดๆกันไปหมดแถมรูปร่างยังคล้ายๆกันจนแยกไม่ออกอ่ะค่ะ
เอาเป็นว่าทัศนีภาพที่เห็นสวยงามน่าดูชมเลยทีเดียว ก่อนกลับรวมกลุ่มนั่งรำพึงรำพันกันที่ร้านกาแฟ
ใกล้ๆสะพานริมน้ำว่า เห็นทีจะต้องมีนัดล้างตา จะได้ถือโอกาสเอารูปของเด็กๆที่ถ่ายไว้กลับมาให้ด้วย
แล้วพบกันใหม่อีกไม่นานที่บ้านสามช่องใต้ ตำบลกะไหล อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงาค่ะ
ปล. รูปถ่ายเพิ่มเติมแวะชมได้ที่กะทู้
บ้านสามช่องใต้ (Baan Samchong Tai) ค่ะ