"แป๊ะป๋อง"
เด็กๆที่อยู่ในตำบลตลาดเหนือ อำเภอเมืองภูเก็ต แทบจะไม่มีใครไม่รู้จัก "แป๊ะป๋อง"
ตอนที่ยังเป็นเด็ก เสียงที่พวกเรารอคอยในเวลาบ่ายๆของทุกวันเสาร์อาทิตย์ก็คือ
เสียงกระดิ่งรถไอศครีมของ "แป๊ะป๋อง" ที่ได้ยินเมื่อไหร่ไม่ว่าจะเล่นอะไรอยู่
ก็ต้องหยุดแล้วรีบวิ่งไปออกันที่รถไอศครีมทันที
วันนี้เข้าไปทำธุระแถวๆบ้านที่เคยอยู่ตอนเด็กๆบนถนนกระบี่ เห็นรถไอศครีมของแป๊ะป๋องจอดอยู่
ใจคิดจะจอดแต่ติดธุระเลยต้องผ่านไปก่อน เสร็จธุระรีบกลับมาที่เดิมเผื่อว่าจะเจออีก
โชคดีที่แป๊ะป๋องยังอยู่แถวๆนั้น เลยได้กินไอศครีมแบบที่คนสมัยนี้เรียกว่าโฮมเมด (Homemade)
มีหลากรสให้เลือกอย่างข้าวโพด ทุเรียน ขนุน กะทิ กาแฟ เป็นต้น
ทุกครั้งที่เห็นรถไอศครีมของแป๊ะป๋องจะต้องเห็นเด็กๆห้อมล้อมอยู่รอบๆรถ
สองสามปีก่อนเคยถามแป๊ะป๋องว่า ทำไมยังไม่เลิกขายไอศครีมทั้งๆที่อายุมากแล้ว
และลูกๆก็คงเป็นห่วงไม่อยากให้พ่อต้องลำบาก คำตอบที่ได้รับจากแป๊ะป๋องทำให้อึ้ง
"ถึงลูกๆอยากให้หยุดขาย ก็ไม่ยอมหยุด เพราะสงสารเด็กๆที่รอกินไอศครีม"
คำตอบของแป๊ะป๋องยังติดอยู่ในใจจนถึงวันนี้ค่ะ
อาศัยช่วงเวลาที่รอแป๊ะป๋องตักไอศครีมรสข้าวโพดใส่ขนมปัง ไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ
ได้ความว่า แป๊ะป๋องเลิกกินเนื้อหมูเนื้อไก่มาหลายปีแล้ว ตอนนี้สุขภาพก็ยังแข็งแรงดี
วัย 73 ของแป๊ะป๋องจึงไม่เป็นอุปสรรคในการทำและขายไอศครีมที่ทำมาแล้วถึง 52 ปีเลย
ได้กินไอศครีมอร่อยๆแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะต้องขอเขียนถึง "แป๊ะป๋อง" บ้างค่ะ
