Nov
30
Written by:
siekhao
Fri, 30 Nov 2007 11:14:00 GMT
" อันพระคุณครูอุดรมีต่อศิษย์
เพียงน้อยนิดครูคอยสอนคลายสงสัย
แต่บัดนี้ครูมาพรากจากเราไป
สุดอาลัยซาบซึ้งพระคุณครู "
นี่คือบทกลอนบทที่หนึ่ง ที่เด็กชายคนนึงได้เขียนไว้อาลัยแด่ครู
อันเป็นที่รักและเคารพยิ่งในวันที่ครูจากไป......อุดร พูลศรี..... คือ ชื่อ
ของครูคนนั้น ...เมื่อเอ่ยชื่อนี้คงมีใครหลายๆคนที่รู้จัก โดยเฉพาะศิษย์เก่า
แห่งบ้านบางเหนียว
ครูอุดร พูลศรี คือครูสอนประจำชั้นประถมปีที่ 6 (ป.6 ) แห่งบ้านบางเหนียว
และเป็นครูประจำชั้นของผม ในตอนนั้นพวกเราจะกลัวครูมาก เพราะเรารู้สึกว่าครูดุ
แต่สุดท้าย....ของความเป็นจริง ความดุของครูที่มีต่อพวกเรา ความทุ่มเท
ในการสั่งสอนที่ครูมีให้ต่อพวกเรา มันก้อเป็นผลดีกับพวกเราเอง และมันทำให้
พวกเรากลับรักและเคารพในตัวครูเป็นอย่างยิ่ง
ในสมัยที่ผมเรียนอยู่นั้น เคยเห็นรุ่นพี่ๆที่เขาจบออกไป ต่างก้อทยอยกันมา
เยี่ยมครูกัน ตอนนั้นผมเองยังคิดนะว่า " แหม!!! พวกรุ่นพี่ๆเหล่านี้ช่างดีจัง
จบออกไปแล้วยังกลับมาเยี่ยมครูกัน นี่ถ้าเป็นเราคงหายจ๋อยไปแล้วแหละ "
จนมาถึงในวันที่ผมได้เลื่อนชั้นขึ้นมาเรียนกับครู แล้วมันก้อทำให้ผมได้เข้าใจว่า
ทำไม....เมื่อผมและเพื่อนๆจบออกไป พวกเราก้อไม่ได้หายจ๋อย เรายังคงกลับมา
เยี่ยมครูเช่นกัน
มีอยู่เย็นวันหนึ่ง ผมขี่จักรยานผ่านมาหน้าโรงเรียน เห็นหัวหน้าห้องเพิ่งเดิน
ถือกระเป๋ากลับบ้านมันทำให้ผมแปลกใจมาก เพราะตอนเลิกเรียนผมยังคุยเล่น
กับหัวหน้าอยู่เลยแล้วก้อแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่...นี่เลิกเรียนตั้งนานแล้ว ทำไม
หัวหน้าเพิ่งกลับ.......พอวันถัดไปเลิกเรียนตามปกติ แต่วันนี้ผมไม่รีบกลับบ้าน
แล้วมันก้อทำให้ผมได้รู้ว่า... หัวหน้าและเพื่อนๆบางคนที่ยังไม่รีบกลับบ้านนั้น
ทุกคนจะอยู่เป็นเพื่อนครู ช่วยกันทำความสะอาดห้องพักครู และจะทบทวนวิชา
เรียนกันกับครู
จากวันนั้นมา หากวันไหนผมและเพื่อนๆบางคนไม่รีบกลับบ้าน พวกเราจะ
วนเวียนอยู่ด้วยกันกับครูอย่างนี้เกือบทุกเย็น แต่ถ้าวันไหนใครรีบหรือขี้เกียจ
เราก้อจะขอตัวกลับก่อน
บางครั้ง บางวันครูมีสัมภาระเยอะ พวกเราก้อจะช่วยกันถือกันคนละไม้คน
ละมือ เดินตามมาส่งครูกันที่หน้าโรงเรียน เพื่อครูจะเรียกรถตุ๊กๆกลับบ้าน
เพราะบ้านครูอยู่ไกลจากโรงเรียน.....ครูจะมาโรงเรียนแต่เช้า แล้วครูก้อจะ
กลับบ้านตอนเย็นๆ เป็นอยู่อย่างนี้เป็นประจำ
ยังจำได้ว่า... ในวันที่พวกเรานัดกันขี่จักรยานไปเยี่ยมครูที่โรงเรียน พวกเรา
จะตื่นเต้นกันมาก และดูใบหน้าครูที่มีแต่รอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา ครูเองก้อคงจะ
ดีใจเช่นกันที่ได้พบกับพวกเรา ก่อนลากลับ...ครูจะอวยพรและให้กำลังใจแก่
พวกเราเสมอ " ครูขอให้พวกเธอจงได้ตั้งใจเรียน และเป็นเด็กดีตลอดไป "
ศิษย์ครูรุ่นแล้ว รุ่นเล่า ที่สลับสับเปลี่ยนกันไปเยี่ยมครู พวกเราจะปฏิบัติกัน
เช่นนี้สืบทอดกันมา เสมือนหนึ่งว่ามันกลายเป็นประเพณีปฏิบัติก้อว่าได้ และ
หากเป็นเช่นที่ว่านี้จริง นั่นก้อคงหมายความว่า... ตัวครูเองก้อคงได้สั่งสอน
ลูกศิษย์ครูทุกรุ่น เสมอเหมือนมิเสื่อมคลาย อย่างที่ครูเป็น...
วันเวลาผ่านไป จากวัยเด็กเข้าสู่วัยรุ่น จากขี่จักรยานผมก้อขยับมาขี่
มอเตอร์ไซค์ หลายครั้งที่ผมขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาหน้าโรงเรียนในตอนเย็นๆ
เห็นครูยืนรอรถตุ๊กๆ ทำให้นึกถึงภาพตอนที่ผมเคยเดินมาส่งครู แต่ถึงแม้วันนี้
ผมจะขี่มอเตอร์ไซค์อยู่เลนขวาแซง!!!ตลอดก้อตาม ผมก้อจะไม่รีรอที่จะรีบไป
กลับรถมารับครู
" หวัดดีครับครู ( ยกมือไหว้ ) ผมจะไปส่งครูครับ "
" เธอจะไม่รีบไปธุระเหรอ "
" ไม่รีบครับ "
" งั้นเธอ ต้องขี่ช้าๆนะ อย่าขี่เร็ว "
" ครับ "
นั่น...จะเป็นการขี่มอเตอร์ไซค์ที่มีสติที่สุด ระวังที่สุด และช้าที่สุด เท่าที่ผม
เคยขี่มาในตอนนั้น ระหว่างทางครูก้อจะคอยถามถึงการเรียนของผม แล้วพลัน
จะถามไปถึงพี่ชายพี่สาวของผมด้วย เพราะทุกคนต่างก้อเป็นศิษย์ครูเช่นกัน
ถึงเวลาจะผ่านไป จากเจเนอเรชั่น สู่อีกเจเนอเรชั่น แต่...ครูก้อไม่เคยลืม
" เอาละ ครูขอบใจเธอมากนะที่มาส่งครู
แล้วเธอขี่กลับช้าๆนะ ระวังให้ดีนะ "
" ครับ "
ผมยกมือไหว้ลาครู แล้วค่อยๆขี่มอเตอร์ไซค์จากมาอย่างช้าๆ กะพอ
ให้พ้นสายตาครู ( แล้วรีบบิดคันเร่ง ซิ่งต่อไป แอ๊น แอ้น น น น...... ) แย่จริง
คงมีศิษย์ครูอีกหลายคนที่ได้มีโอกาส ขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งครูที่บ้านเช่นเดียวกันกับผม
ด้วยความตามประสาเด็ก ผมเคยถามแม่ว่า....
" ม๊ะ ครูอุดร ไม่รีบกลับบ้าน ครูไม่มีลูกเหรอ "
" ลูกของครูอุดร ก้อคือลูกศิษย์ครูทุกคน " แม่ตอบอย่างนั้น
จากวันนั้น.....วันที่ครูจากไป สู่วันนี้.....วันที่พวกเรายังอยู่ ก้อจวนจะ
ครบวาระ 15 ปีแล้วหนอที่ครูจากไป ผมขอถือโอกาสนี้...แสดงความเคารพ
ระลึกถึงครูด้วยมาลัยช่อนี้
และขอนำบทกลอนบทที่สี่ ซึ่งเป็นบทสุดท้าย... ที่เด็กชายคนนั้นได้เขียนไว้
อาลัยครู ในวันที่ครูจากไป นำมาแสดงไว้ให้ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคน
ได้ร่วมกันรำลึกนึกถึงครู ครูอันเป็นที่รักและเคารพยิ่งของ...พวกเรา
คุณครูอุดร พูลศรี .......ครูผู้ยิ่งใหญ่และจากไปตลอดกาล
" ขอให้ครูสู่ห้วงสรวงสวรรค์
อย่าโศกศัลย์จากไปใช่ไปหาย
ดวงใจนี้ยังมีครูอยู่มิคลาย
จากแค่กายแต่ในใจยังมีครู "
...ครูครับ คิดถึงครูครับ...
ด.ช. อนุสรณ์ แซ่ตัน ป.6ค 2523
โรงเรียนเทศบาลบ้านบางเหนียว
ศิษย์ครู